Ya mesaiden çıkmışım paldır küldür eve geliyorum. Bir yandan da kapının otomatiği çalışmıyor, zile basıcam on saat bekliycem anahtarı sepetle salacaklar falan filan diye aklımdan geçirirken tam kapının önüne yaklaştım baktım babam yukardan sesleniyor... Kafamı bi kaldırdım , balkonda beni bekliyormuş, sepeti salmış anahtar içinde gelince zile basmakla kapıda bekleyip uğraşmayayım diye.. Bütün o çöküşlerin yaşandığı şu günlerde öylesine mutlu oldum ki öylesine iyi geldi ki bu incelik kelimelere sığmaz buraya yazışımda içimden taşmasının bir sonucudur en nihayetinde.
Buna benzer babam ile iligili anlatabileceğim o kadar çok küçük güzel ve özel hikaye var ki eminim herkesin kız çocuğunun vardır. Babalarımız ilk aşkımız değil mi sonuçta... İnsanın evi kalesi bu kalenin dışı ve dışındakiler hep negatif eninde sonunda sonuç hep hüsran ŞEY ler DURUM lar KİŞİ ler OLAY lar...
Ayrica dip aforima "Bir iken iki olmaya gerek yok. Bir iken herşey İYİ-GÜZEL-MUTLU"
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder